عبدالرحمان جامی که دوران کودکی و نوجوانیاش با حکومت شاهرخ میرزا فرزند تیمور همزمان بود، در برههای از زندگی خویش که به آموزش و پرورش مریدانش همت میگماشت، نفوذی هم بر دربار تیموری پیدا کرد و معضلات و مشکلات مردم، بر اثر توصیههای او به درباریان حل و فصل میشد. با این همه، جامی مردی ساده زیست و سادهپوش بود، به طوری که در محلهای بیرون از شهر میزیست و اشخاصی که برای نخستینبار او را میدیدند، وی را خدمتکاری بیش نمیپنداشتند.

عبدالرحمان جامی بنا به گفته خویش، بیگمان کمال شاعری خود را مرهون اساتید قبل از خود است. وی غزل سرایی خویش را به اسلوب کمال خجندی، و مثنویسراییاش را به نظامی و امیرخسرو دهلوی منسوب دانسته، و نیز از شاعرانی چون خاقانی، فردوسی، انوری، عنصری، ظهیر فاریابی، کمال اصفهانی، سعدی، حافظ و بعضی دیگر از شعرا به احترام نام میبرد. آثار عبدالرحمان جامی، در زمینههای مختلف که تا کنون منسوب به اوست، به بیش از پنجاه عنوان میرسد. امّا بدین دلیل که تحقیق کاملی بر روی آثار او انجام نشده، گاه نسخههای چندگانه از یک اثر او را، با نامهای مختلف خوانده، و آثار او را به صد و اندی نیز میرسانند.

پس از درگذشت عبدالرحمان جامی، مریدان او آثاری درباره حالات و نیز شرح آثار وی نگاشتند. از جمله تکمله نَفَحاتُ الاُنس که توضیحاتی بر اشارت مشکل نفحات الانسِ جامی است و توسط رضی الدین عبدالغفور نوشته شد و با نام حاشیه نفحات الانس شهرت یافته است. در پی آن، همین نویسنده، تکمله نفحات را نگاشت که متضمن احوال، اقوال و آثار جامی از کودکی تا سال درگذشت جامی است. کتاب دیگر، خمسة المتحیّرین است که امیرعلیشیرنوایی درسرگذشت جامی و بیان برخی ویژگیهای فردی، روابط سیاسی و اجتماعی جامی به زبان ترکی نگاشت. از کتابهای دیگر نیز میتوان به مقامات جامی، نگارش صفی سبزواری، و نیز مجالس العشاق، بدایع الوقایع و تحفه سامی اشاره کرد.